Ókei ég er búin að vera að reyna að blogga en allt sem kemur uppúr mér er eitthvað svo hörmulegt!

Því ætla ég ekkert að reyna að vera skemmtileg núna, heldur bara að tilkynna ykkur að mamma mín og systur mínar tvær eru að koma í heimsókn! Haha, ég er svo ánægð að það hálfa væri nóg. Mamma kemur sem sagt á Valentínusardaginn þann 14. Feb, bíðiði við, á laugardaginn næsta ásamt öllu íslenska namminu sem ég er búin að sakna síðasta mánuðinn, oh hvað lífið verður ljúft þá. Svo bætast systur mínar tvær í hópinn á fimmtudaginn í næstu viku.

Það sem hefur á daga mína drifið síðan ég bloggaði síðast er:

 Ég eyddi áramótunum í New York á Times Square í þvílíkum kulda, en skemmti mér þó konunglega.

Ég er búin að fara á skíði og komast að því að ég er léleg á þeim!

Keyrði sérstaklega í 45 mín til að geta fengið mér kjötbollur í IKEA

Er búin að fara milljón og einu sinni í bíó

Keyra næstum á dádýr, munaði nánast engu!

Þorði ekki að fara út með Hugo einn daginn því ég hélt að það væru refaspor í garðinum, sem reyndust svo bara vera kanínuspor (það eru samt í alvörunni refir og sléttuúlfar hérna er mér sagt)

Reyna að fara inná skemmtistað ólöglega og vera rekin út

Drekka Starbucks kakó nánast daglega, því ég þori ekki að smakka kaffið

Læra salsa og svingdans

Búin að gera mig að fífli í hip hop dansi

Búin að hanga í mollinu eins og ég get, en aldrei tími ég að kaupa neitt

Og já bara gera eitthvað sem að ég man bara ekki í augnablikinu, því getur það ekki hafa verið svo merkilegt

Vonandi líður ekki svona langur tími fram að næsta bloggi eins og núna

En hafiði það annars bara gott

Íris

P.s. ég bara nennti ekki að lesa yfiri þetta svo ef það eru stafsetningar- innsláttar-málfræðivillur þá verður bara að hafa það!

 

Ég vil byrja á því að óska öllum gleðilegra jóla og farsæls komandi árs, svona ef ég er ekki búin að því.  Svo ætla ég að afsaka mig á því hve langt það er síðan ég bloggaði, og hve léleg ég hef  verið að svara ykkur þegar þið kommentið. Ég verð bara latari með hverjum daginum sem ég ver hérna í Ameríkunni.

                Annars er bara allt fínt að frétta héðan, jólin voru haldin hátíðleg í fyrradag hérna hjá okkur, og tókst bara nokkuð vel upp. Ég var nú búin að hafa mínar efasemdir um að það yrði alveg hreint hræðilegt að vera svona í burtu frá öllum og að þetta yrði ekki  nógu hátíðlegt. En svo endaði þetta bara með besta móti. Kannski vegna þess að ég horfði á fjölskylduna mína á Íslandi opna jólapakkana í beinni útsendingu á skype og mætti í jólaboð til ömmu, þar sem ég náði meira að segja að taka þátt í einu spilinu, sem mitt lið by the way vann!

                Annars er svolítið skrýtið að vera bara hérna  úti og þurfa ekki að mæta í eitt einasta jólaboð og geta bara legið í leti heilu dagana. Eins og til dæmis í kvöld hafði ég ekkert, þá á ég við ekkert, að gera! Í kvöld elduðum við svo hangikjötið og laufabrauðið sem mamma sendi í pósti og bragðaðist þetta tvennt svona hreint agalega vel. Svo hef ég verið að horfa á Svarta engla, íslensku spennuþættina undanfarna daga ásamt því að horfa á allar íslensku bíómyndirnar sem til eru  á heimilinu. Svo hlusta ég náttúrulega bara á íslensk jólalög ásamt 100 bestu lögum lýðveldinsins sem Halla systir var svo væn að senda mér.  Ég er semsagt bara nokkurnvegin á Íslandi, þó ekki landfræðilega séð.

                En já, það er svolítið gaman að segja frá snjónum sem kom hérna um daginn og er enn. Þetta byrjaði náttúrulega á því að ég átti að fara í fyrsta danstímann minn á fimmtudaginn síðasta fyrir viku. Honum var bara því miður frestað vegna veðurs sem var bara ekki ennþá komið. Svo morguninn eftir var skólum lokað vegna yfirvofandi snjókomu, sem hófst þó ekki fyrr en um klukkan tvö þann daginn. Svo snjóaði og snjóaði, sem mér fannst nú bara nokkuð gott, því ekki var nú mjög jólalegt hérna fyrir.

                 Þetta var í rauninni bara óvenjuvenjuleg snjókoma sem kemur nánast daglega á Íslandi, á veturna. En hér var hún kölluð stormur og fólk forðaðist það eins og heitan eldinn að fara út. Um kvöldið var svo kominn þó nokkuð mikill snjór kannski svona 20 cm. Þá ákvað fjölskyldan mín hérna úti að skella sér út að borða svona á föstudagskvöldi. Við keyrðum af stað og mættum ekki einum einasta bíl á leiðinni, fyrir utan svona lítinn jeppa með blæju, sem á hafði verið fest tönn, svona eins og á ýtu, svo að hann kæmist nú örugglega áfram. Þegar komið var í bæinn var svo öllum veitingastöðum lokað vegna veðurs nema einum sem við auðvitað enduðum á. Utan á bókabúðinni hékk svo miði sem á stóð: Due to severe weather condition we have closed for today. Haha, þessu hlógum við Íslendingarnir bara að!

                Nú er svo annarhver maður kominn með svona tönn framan á bílinn, bara svona til öryggis ef þeir myndu lenda í miklum snjó, sem bara því miður er ekki til staðar. Þetta er auðvitað eitthvað sem væri stranglega bannað á Íslandi og víða annars staðar, enda myndi ég ekki vilja lenda í árekstri við svona bíl.

                Helgina 13. Til 14. Des heimsótti ég svo New York með Miu, þar sem við skemmtum okkur konunglega. Fórum upp í Empire State, sáum jólatréð við Rockefeller center og gengum Brooklyn Bridge. Síðan skelltum við okkur á skauta í Central Park og þá komst ég loksins í jólaskap. Við enduðum meira að segja á að vera á skautum í um þrjá tíma, enda ótrúlega gaman hjá okkur.

                Daginn ef tir skelltum við okkur svo á Broadway sýningu sem heitir All my Sons með engri annarrri en Katie Holmes í aðalhlutverki, ásamt John Lithgow og Patrick Wilson. Þetta var alveg hreint mögnuð sýning, og ekki þótti okkur nú verra að rekast á Katie og Suri litlu Cruise þegar þær voru að fara heim eftir sýningu. Svo gerðumst við crazy aðdáendur og fengum eiginhandaráritun hjá Patrick Wilson. Ég er farin að halda að ég sé búin að finna rétta starfið fyrir mig í framtíðinni, ég ætla að gerast paparazzi! Þar sem að ég alveg hreint smellti af þvílíkum atvinnumannsmyndum af Katie og Suri. Þá þarf ég líka ekkert að fara í skóla næsta haust, heldur get ég bara verið hérna áfram og sjálfmenntað mig í papprazzi störfum.

               Um áramótin er svo stefnan sett annaðhvort á Time Square í NewYork með Miu eða íslendingapartí í New York State með fjölskyldunni. Ég myndi helst vilja gera bæði, en það er víst eitthvað erfitt að vera á tveimur stöðum í einu, svo ætli ég verði ekki að velja.  Hef einhvernvegin á tilfinningunni að Time Square verði fyrir valinu, en hvað finnst ykkur?

Ætli ég segi þetta ekki bara got í bili, hafið það gott yfir hátíðirnar og alla daga eftir það og þið þarna fyrrum skólafélagar mínir úr MA, þið skemmtið ykkur vel á endurfundunum í dag!

Jóla-Íris kveður

Ókei þá kemur loksins blogg, eftir langa fjarveru. Það sem hefur á daga mína dirfið síðan síðast er Torontoferð, Thanksgiving eða þakkargjörð á íslensku, prófalestur, próftaka, og ég veit ekki hvað og hvað.

En já ég skellti mér til Toronto þann 21. nóvember þar sem að annað heimilsifólk var að fara til Íslands í frí í viku. Ég lagði semsagt af stað kl. 6:30  frá rútustöðinni í Hartford til New York, þar sem að ég vildi hafa nægan tíma til að koma mér í flugið, Eftir um tvegga og hálfs klukkutíma rútuferð, lá leið mín í aðra rútu á LaGuardia fluvöllinn. Þangað var ég komin um hálf ellefu, meira en þremur tímum fyrir flugið mitt, en ég átti að fara í loftið kl. 13:45. Ég beið því lengi á flugvellinum, en skemmti mér þó við að lesa forsíðugrein um Ísland í USA today, þar sem sagt var frá ástandinu á Íslandi, og hve ódýrt það sé að fara þangað núna. Einnig fylgdist ég með fólkinu í kringum mig sem m.a  drakk íslenskt vatn og ég veit ekki hvað og hvað. Það hvarflaði að mér að ég væri komin með heimþrá þar sem ég var alltaf að sjá eitthvað sem minnti mig á Ísland, og svo auðvitað var ég að hlusta á íslensk í jólalög í ipodinum, ákvað að taka smá forskot á sæluna!
    En já eftir þessa skemmtilegu bið eftir fluginu, var okkur tilkynnt að skipt hefði verið um flugvél. Ég flaug því til Toronto frá New York í pínulítilli rellu, sem var þeim mun minni en fokkerinn sem flýgur á milli Akureyar og Reykjavíku, já það er sko ekki allt stórt í Ameríku. En ég lét það nú ekki á mig fá enda bara rúmlega klukkutíma flug.
    Þegar ég lenti í Toronto beið mín svo Lára sem var búin að skipuleggja ferðina út í ystu æsar. Við byrjuðum kvöldið á að fara út að borða á þvílíkt fínan veitingastað, fórum svo í Eaton center sem er þriðja stærsta moll í Norður Ameríku, að ég held. Ég er nefnilega komin með þá stefnu að heimsækja sem flest að stærtu mollunum í heiminum, nei ég segi nú bara svona. Á laugardeginum skoðuðum við svo borgina, fórum upp í CN turninn, sem er víst hæsti turn í heimi, skoðuðum ýmis skemmtileg hverfi, sáum þinghúsið, komum aðeins við í Eaton center og svo var komið áð rúsínunni í pylsuendanum, söngleikurinn Dirty dancing, sem var alveg hreint magnaður.
    Sunnudaginum og mánudeginum eyddum við svo í Waterloo þar sem Lára býr. Skoðuðum miðbæinn, campusinn hennar ofl. Þetta var æðisleg ferð í alla staði, og mæli ég sko með Toronto sem borg til að hemsækja.
    Þegar heim var komið beið mín síðan próflestur undir stærðfræðipróf, sem ég tók svo í gær. Á meðan ég las undir prófið fór þó ég í ekta amerískt  thanksgiving boð, þar sem ég borðaði kalkún með cranberrysauce og  mashed potatoes og fékk svo  pumpkinpie í eftirrétt. Ég meira að segja gerðist svo fullorðin og drakk heilan bolla af kaffi! Aðalumræðuefnið í boðinu var svo Arctic Open, en húbóndanum á heimilinu hefur dreymt um að taka þátt í því í mörg ár. Hann hreinlega elskaði mig þar sem að ég kom frá sama stað og Arctic Open er haldið.
    Föstudagurinn eftir thanksgiving er kallaður Black Friday, en þá opna búðirnar milli fjögur og sex um morguninn og eru með vægast sagt rosalegar útsölur. Ég ákvað nú að koma aðeins við í mollinu þann morgun, og var að ég held um 45 mínútur að finna bílastæði, svo mikið af fólki var þarna. Ekki varð þú mikið úr þessari búðarferð, þar sem mér fannst einum of mikið af fólki.
    Annars er allt gott að frétta, fékk þvílíkt góða sendingu að heiman síðasta laugardag, með jólapökkum, íslensku nammi, laufabrauði og lakkrískurli í lakkrískökur, enda ómgulegt að vera án þeirra fyrir jólin. Takk mamma og pabbi!

Íris

Já, alltaf líður lengri og lengri tími á milli blogga hjá mér, en ástæðan fyrir því er nú eingöngu leti. Jógað gengur bara ágætlega núna og var síðasti tími nú aðeins betri en sá sen ég skrifaði um síðast.
   Síðasta föstudag var Halloween haldin hátíðleg. Ég ákvað því að skella mér ásamt þremur öðrum Au Pair stelpum í búningapartí. Við lögðum af stað með GPS tækið með í för svo að við myndum nú örugglega finna partístaðinn. Etir að hafa keyrt um í svona hálftíma áttuðum við okkur á því að annaðhvort var GPS tækið að bregðast okkur eða þá að við vorum með vitlaust heimilisfang. Við hringdum því í fimmtu Au Pair stelpuna sem var nú þegar á staðnum og fengum leiðbeiningar hvernig við ættum að komast þangað, því síðar nefndi kosturinn reyndist vera réttur. Það gekk nú ekki betur en svo að við vorum villtar í um hálftíma í viðbót og þvældumst um hættulegustu hverfi Hartfordborgar eins og vitleysingar. Á einum tímapunkti leist okkur svo illa á blikuna að við læstum hurðunum á bílnum, enda er víst alls konar fólk sem býr í þessari borg, sem á að vera ein sú fátækasta í Bandaríkjunum! Að lokum fundum við þó partíið, sem fór fram í salsadansstúdíói og þar af leiðandi kunnu allir í salnum að dansa salsa eins og atvinnumenn. Ég sem kann nú ekkert að dansa yfirleitt, lét þetta þó ekki á mig fá og reyndi eins og ég gat að falla inní hópinn og bjó til mín eign salsaspor á staðnum, með misjöfnum árangri. Þetta var þó hið besta kvöld, nema það að mér tókst að læsa mig úti þegar ég kom heim og þurfti því að gjöra svo að vel að hringja dyrabjöllunni og  vekja þar með alla þar inni til að komast inn.
   Á laugardaginn fór ég svo til New Haven þar sem ég fór í skoðunarferð, á slóðir Bush feðga,um Yale háskólann. Við fengum að fara inn í hluta af skólanum s.s. seturstofur,  aðalbókasafnið, sem er í rauninni byggt eins og kirkja og fleira og fleira. Það versta var að leiðsögumaðurinn okkar var enn eitthvað óhress síðan úr Halloween partíi kvöldið áður, og heyrðist því ekkert of mikið í honum, þar sem hann var svo hás. Hann var einnig frá Nígeríu og talaði því með þvílíkum hreim og þurfti ég því að hafa mig alla við að heyra eða skilja það sem hann sagði. Ég komst þó að ýmsum skemmtilegum hlutum, þrátt fyrir skilningsleysi, svo sem hvar leynifélaðgið Skulls and Bones heldur sig í skólanum. Það eru nefnilega glugga- og hurðarlausar byggingar á nokkrum stöðum á skólalóðinni og halda þar sig hin ýmsu leynifélög.
     Eftir skoðunarferðina miklu héldum við svo að Yale Bowl og horfðum á amerískan fótboltaleik á milli Yale Bulldogs og Columbia háskólans. Þetta var hin mesta skemmtun svona þegar ég fór loksins að botna eitthvað í leiknum. En það gerði svo sem ekki mikið til að ég hafi verið lengi að ná áttum þar sem hann tók rúmlega þrjá tíma. Að fara á svona leik er alveg ekta amerískt. Fólk lagði bílunum sínum á risastórum fótboltavelli fyrir utan leikvanginn og grillaði pylsur og hamborgara og fékk sér bjór með. Inná vellinum voru svo tugir af sölumönnum sem seldu pylsur, pizzur, popp, kók og ég veit ekki hvað og hvað. Ég held að ástæðan fyrir því að Ameríkanar fara á þessa leiki sé að þá hafa þeir afsökun til að borða eins mikið af skyndibita og þeir geta, án þess að hafa samviskubit. Ég stóð mig náttúrulega eins og alvöru Ameríkani í þessari deild og gæddi mér á pylsu og auðvitað poppi!
    Sunnudagurinn var svo bara tekin rólega. Ég skellti mér þó í mollið og lét mér leiðast þar sem að ég hef ekki efni á að kaupa mér neitt. Ég skemmti mér þó eilítið við að skoða jólaljósin sem eru komin upp í tonnatali þarna, já jólin byrja snemma í Ameríku! Ég veit ekki betur en að það hafi verið spiluð jólalög í matvörubúðinni núna í vikunni.
    Annars er nú ekkert fleira að frétta, nema jú ég er að fara til Toronto þann 21. nóvember, vá hvað ég hlakka til.

Íris

P.s ég nenni ekki að bæta þessu inní færsluna, en ég var köttur á Halloween, og passaði mig á að vera siðsamlega klædd, enda fell ég sko ekki í sama pitt og Ameríkanarnir Steinunn! Einhver verður jú að halda uppi siðferðismörkunum, já ég stend sko á mínu.

Ég ákvað að gera mér ferð í búð og skoða búninga fyrir Halloween í gærkvöldi, en því miður var árangurinn ekkert of mikill. Hver einasti búningur í versluninni var svo stuttur að hann náði varla niður fyrir rass eða þá að hann var svo fleginn að hann var ekki við hæfi barna, ekki einu sinni fullorðna! Hægt var að fá alls konar búninga, sem allir hétu eitthvað á borð við sexy cop eða dirty cop. Það er greinilega skylda að reyna að vera sexy á Halloween, því ég hef ekki enn séð siðsamlegan búning!
       Svo ákvað ég að skella mér í Yoga, sem ég hef ætlað að gera síðan ég kom hingað en hafði ekki ennþá látið verða að því. Ég hafði lesið á netinu að viðeigandi klæðnaður í tímanum væri sundföt, eða þá stuttur toppur og stuttbuxur og hugsaði með mér, hvað fólk ætlaði að gera á sundfötunum í Yoga. Svo þegar ég hafði tjékkað mig inn og fór inn í Yoga salinn , tók þá á móti mér þessi svakalegi hiti, svona 40° hiti og þvílíkur raki. Þarna áttaði ég mig á því afhverju fólk stundar Yoga á sundfötum. Við tók svo þessi svakalegi tími sem var hvorki meira né minna en ein og hálf klukkustund! Ég hélt á tímabili að ég myndi ekki lifa þetta af, þar sem hitinn var svo svakalegur og æfingarnar svo erfiðar, en ég hafði það sem betur fer. Það fyndnasta við þennan tíma voru allar öndunaræfingarnar sem við gerðum. Maðurinn sem var við hliðina á mér gaf frá sér hin undarlegustu hljóð, svo að ég hélt á einum tímapunkti að hann væri að fá hjartaáfall, en hann lifði þetta þó af eins og ég. Ferðinni er svo heitið í yogasalinn aftur á morgun, og vonandi kem ég lifandi til baka.

Íris

Það er langt um liðið síðan ég skrifaði síðast og þar af leiðandi hefur margt gerst. Ég man þó ekki nema lítinn part af því, minnið er ekki meira nú á dögum. En haustið er semsagt komið hérna í Connecticut í allra sinni dýrð. Laufin falla af trjánum í öllum mögulegum litum, svo núna eru þykk lög af laufum á gangstéttunum hvert sem þú ferð,  þetta var meira að segja orðið svo slæmt um daginn að ég þurfti hreinlega að kafa í gegnum laufblöð til að komast með kerruna hans Hugo í gegn. Það er líka aðeins farið að kólna, svo núna þarf ég kannski að skella mér í jakka þegar ég fer út. Á morgnana er líka svo kalt inni í húsinu að ég fer yfirleitt í flíspeysu og þykka sokka þegar ég kem niður á morgnana.
       En annars er ég búin að skella mér einu sinni til New York, síðan síðast, fór þangað um síðustu helgi með Miu frá Sviss. Við lögðum í hann á laugardagsmorgni kl. átta og vorum komnar í borgina um hálf ellefu. Þar brölluðum við margt og mikið fram á sunnudag. Fórum og skoðuðum okkur um í Greenwitch Village, Soho, Chinatownog  Little Italy. En það eru sko hverfi sem ég á eftir að kanna betur í næstu ferðum mínum til NY. Einnig fórum við og gengum hina frægu 5th Avenue ,þó við höfum nú ekki farið inn á margar búðir vegna fátæktar, fórum í Central Park og tókst að villast í eina skiptið í ferðinni, fórum á stórskemmtilega Broadway söngleik sem kallast Spring Awakening, skelltum okkur á vaxmyndasafnið og veit ekki hvað og hvað. Við sáum semsagt sitt lítið af hvoru, enda báðar í okkar fyrstu ferð til NY, fyrir utan þriggja tíma skoðunarferð á Au Pair kynningunni.
      Á sunnudagsmorguninn ákvaðum við að fara á 34th street og skoða aðeins í búðir, það er svosem ekki frásögufærandi nema það að við rákumst á Macys. Þar fyrir utan stóð fólk í röðum eftir því að komst inn, og við ákváðum að skella okkur í hópinn af einskærri forvitni, þar sem okkur grunaði að einhver gífurleg tilboð hlytu að vera í gangi, víst að fólk biði í röðum fyrir utan, áður en opnað var. Þegar svo loksins var opnað fór fólk á harðahlaupum inn, en því miður voru enginn tilboð í gangi held ég, fólk var bara svo æst að komast inn. Það var þó þónokkur upplifun að koma þarna inn, þar sem þetta er stærsta búð sem ég hef komið inn í. Hún var á níu hæðum, þar mátti finna Mcdonalds, Ben og Jerrys ísbúðina og ótlejanid fleiri veitingastaði bara inni í þessari einu og sömu búð.Seint á sunnudagskvöldið var svo rútan tekin heim og var sofið alla leiðina, enda vorum við búnar að ganga fleiri kílómetra síðustu tvo daga.
      Annars veit ég nú ekki hvað ég á að segja ykkur, nema það að ég er að vandræðast hvað ég á að vera á Halloween, sem er á föstudaginn í næstu viku. Hérna er fólk fyrir löngu byrjað að skreyta, með graskerjum, allskonar draugabrúðum og appelsínugulum seríum. Ég gerði mér enga grein fyrir því hve stór hátíð þetta væri hérna áður en ég kom út og hve miklu máli skiptir að fá sér sem flottastan búning. Svo er stefnan tekin á eitthvað Halloween partí með skólafélögum Miu, eða þá að fara til New Haven í búning og reyna að finna eitthvað Yale Halloween partí.

Happy Halloween

Íris

Svei mér þá, ef ég er ekki bara fegin aö vera ekki á Íslandi, þar hefur allt farið til fjandans undanfarna daga. Núna er ég hætt að versla, ég nota ekki íslensku peningana mina, verð bara að komast af á mínum Au Pair launum, sem er reyndar ekki erfitt ef maður er ekki að versla sér föt.

En yfir í annað, á fimmtudaginn byrjaði dagurin ekkert allt of vel. Ég vaknaði semsagt kl. sjö því ég þurfti að leggja af stað til New Britain, bæjar í nágrenni West Hartford kl. hálf átta. Þar átti ég svo að taka bílpróf. Hér í Ameríku nægir nefnilega ekki að hafa sitt alþjóðlega ökuskírteni,  heldur þarf að taka bæði bóklegt og verklegt próf. En ég semsagt lagði af stað til New Britain, ásamt GPS tækinu svona snemma morguns svo að ég þyrfti nú ekki að bíða í röð í marga klukkutíma til að taka þetta próf.  Ekki leið á löngu þangað til ég var komin út á hraðbraut, á mesta umferðartíma. Ég var ekki lítið stressuð, enda bara sveitastelpa frá Akureyri sem er ekki vön að keyra á hraðbraut með 5-7 akreinum. Ég komst þó heil á höldnu á próftökustaðinn.

Þegar ég svo loksins fékk afgreiðslu eftir að hafa beðið  í röð í um 30 mínútur var mér tilkynnt að frá og með fyrsta október þyrftu allir þeir sem væru að taka bílpróf í Bandaríkjunum í fyrsta skipti í Connecticut að fara á átta klst ökunámskeið. Þetta ver einmitt  2. október svo ef ég hefði bara tekið prófið tveimur dögum fyrr hefði ég ekki þurft að taka ökunámskeiðið! Það sem fer svo mest í taugarnar á mér er að ef ég væri þýsk eða frönsk þá þyrfti ég ekki að taka neitt próf, ég fengi bara amerískt ökuskírteni á staðnum

Þennan sama dag skellti ég mér svo út að borða og í bíó með Ásdísi og hinni svissnesku Miu.

Á föstudaginn fórum við svo  á kostum í keilu í keilusal sem var svo amerískur að það harla væri nóg. Með í för voru ég, Ásdís, Mia, Anne frá Þýskalandi og Anna frá Kóreu, sem talar varla stakt orð í ensku. Hún brosti þó allan tímann og svaraði öllum okkar spurningum með YEEES og svo hló hún að okkur. Eftir þessa keiluferð ákváðum ég og Ásdís að skella okkur í bæinn og athuga hvort að þar væri eitthvað meira líf frekar en  fyrri daginn. Þar rákumst við á par sem að bauð okkur í afmælispartí daginn eftir, eftir um 5 mínútna samtal.

                Á laugardaginn skelltum við okkur svo í afmælispartí þó að við þekktum ekki neinn einasta mann á staðnum og vissum ekki hver ætti afmæli. Með okkur í för var svo Fernanda frá Costa Rica og skemmtum við okkur bara mjög vel með amerískum tannlæknanemum, sem voru þar í meirihluta. Núna þekkjum við svo fólk sem býr í Boston og New Haven sem ætlar að fara með okkur út þegar við komum þangað næst!

                 Á sunnudaginn keyrðum ég og Ásdís svo til Boston til þess að sækja Tinnu, konuna sem hún býr hjá , á flugvöllinn. Já svona erum við klárar, erum bara farnar að keyra til stórborganna.

Næstu helgi stefni ég svo að því að fara til New York á laugardeginum og gista þar eina nótt ásamt Fernöndu og vonandi Miu. Það verður án efa algjört ævintýri.

 

Þangað til næst

Íris

Ég ákvað að blogga fyrir ömmu sem að ég veit að er tryggur aðdáandi bloggsins míns, en það er afrek út af fyrir sig að hún kunni að kveikja á tölvunni, hvað þá fara á netið og skoða bloggsíðuna mína! En svona er hún amma mín klár.

Vá, núna er ég búin að vera hérna í USA í tvær vikur og mér finnst ég í rauninni ekkert vera í útlöndum. Ég bý hjá íslenskri fjölskyldu, borða  mat sem bragðast alveg eins og á Íslandi, á íslenska vinkonu og tala stundum íslensku allan daginn.  Það eina sem vantar er nátturulega fjölskyldan og vinirnir.  En talandi um matinn, þá er reyndar svolítið öðruvísi að fara á veitingastaði, þar sem allir skammtar eru nógu stórir fyrir allavega þrjár manneskjur.  Reyndar tala þjónarnir ekki íslensku, en það er svo sem ekkert nýtt, þar sem oft kemur fyrir að þjónarnir á veitingahúsum á Íslandi tala einungis ensku.

                Á sunnudaginn fór ég til Boston með Ásdísi og fjölskyldu. Við keyrðum úr mjög svo góðu veðri í Hartford í hellidembu í Boston. Þar  stoppuðum við einungis í um þrjá tíma, en náðum  þó að finna nasaþefinn ef borgarlífinu þar. Ég og Ásdís vorum skildar eftir á Newbury Street sem er stærsta verslunargatan í Boston. Það fyrsta sem við gerðum þar var að labba inn í næstu búð og kaupa okkur regnhlífar, því ekki ætluðum við að láta úrhellið stoppa okkur í okkar fyrstu ferð til Boston. Við gengum svo um eins og veraldarvanar dömur  með regnhlífar í hönd og skoðuðum okkur um.  Við enduðum svo á því að eyða dágóðum tíma í Urban Outfitters, sem er alveg hreint mögnuð búð skal ég segja ykkur. En sökum lélegs gengis krónunnar verslaði ég nú ekki mikið,nei djók, ekki læt ég nú gengið stoppa mig í að kaupa mér föt, þó ekki hafi mikið orðið úr þessari verslunarferð.

En hvað um það, þegar við loksins komum út úr búðinni var klukkan orðin svo margt að við höfðum ekki tíma til að fara á veitingahús og fá okkur að borða, við þurftum því að láta okkur nægja að fara á take out pizzustað og fá okkur pizzu. Við ákváðum að fá okkur tvær pizzusneiðar hver í þeim skilningi að þær væru svipað stórar og venjulegar 16” pizzusneiðar heima á Íslandi, en nei,  hver sneið var á við tvær og hálfa sneið, svo að við borðuðum aðeins helminginn af matnum okkar.  

Næst þegar farið verður til Boston verður sko tekinn alvöru túristi á þetta, farið í skoðunarferð með guide og kannski verið yfir heila helgi.

               
            Í kvöld fór ég svo á fyrsta cluster-fundinn minn, þar sem allar stelpurnar á mínu svæði hittast, ræða málin, eða fara og gera eitthvað skemmtilegt. Í kvöld hittumst við hjá ráðgjafanum okkar henni Cathy sem er fínasta kona fyrir utan það að henni tekst að tala klukkustundum saman um sama hlutinn. Ég kynntist þar mjög fínum stelpum, einni frá Austuríki og annarri frá Costa Rica, og plönuðum við að fara til New York saman einhverja helgina.  Í nóvember förum við svo allar saman til New Haven á fótboltaleik “footballgame” með skólaliði Yale, og förum svo í skoðunarferð um skólann.

En ég segi bara bless í bili

Xoxo

 Íris

Hæ, hæ

Héðan úr Ameríkunni er allt gott að frétta. Ég sit hérna í mestu makindum í nýju tölvunni minni. Já ég er búin að kaupa tölvu svo að nú get ég farið að tala við alla í gegnum skype og séð þá í leiðinni. Annars gengur lífið hérna bara sinn vanagang. Ég er búin að passa Hugo Þorra í heila viku og það gengur bara mjög vel, nema það að hann er heldur mogrunhress fyrir mig, er búinn að vakna fyrir sjö á morgnana núna undanfarið.  Ég passa hann svo til um 4-5 og á þá alltaf frí seinni partinn. Svo er ég einnig í fríi um helgar og get þá farið hvert sem ég vil, skroppið til New York eða Boston eða eitthvað því um líkt.

Í dag fór ég  til New Haven sem er borg í um hálftíma fjarlægð frá West Hartford. Þangað fór ég með Ásdísi, annarri íslenskri Au Pair sem býr í sama bæ og ég. Þar skoðuðum við m.a. Yale háskólann og urðum dolfallnar af þessum stað, og vildum helst ekkert fara heim. Þarna gengu um allskyns snillingar í jakkafötunum sínum, því að í skólanum er dresscode. Aðrir voru svo í peysum merktum Yale, bara svona til að láta vita að þeir gangi í þessum stórmerka skóla. Ég er einmitt að spá í að kaupa mér svona hettupeysu, bara svona til að falla inn í samfélagið, þá get ég líka kannski laumað mér inn í partí á campusinum og kannski bara eignast amerískan kærasta sem gengur í Yale!  Við ákváðum svo að fara aftut fljótlega til New Haven enda mjög þægilega stór borg, með fullt af fólki á okkar aldri.

Það virðist nefnilega vera að það sé bara ekkert mikið að gerast í West Hartford um helgar, enda mikið um fjölskyldufólk sem býr þar. Við fórum allavega niður í miðbæ í gær og ætluðum að skoða aðeins mannlífið, en allt var galtómt, þó að þarna búi nú um sextíuþúsund manns. Það fara víst allir inn í Hartford ef þeir ætla að fara eitthvað út á lífið hérna.

Á morgun er svo stefnan tekin til Boston með Ásdísi og fjölskyldunni sem hún býr hjá, og ætlum við bara að njóta dagsins þar og skoða okkur um í rólegheitunum. Það verður án efa mjög gaman.  En annars er nú ekki mikið meira að frétta í bili. Skrifa meira seinna

Íris

Já þetta er sko eitursatt, ég elska New York, eða þann litla hluta sem ég hef séð af henni. En annars er ég komin á áfangastað, til West Hartford í Connecticut eftir að hafa verið á hálfgerðu barnfóstrunámskeiði fyrir Au Pair stúlkur í þrjá daga.
     Þetta námskeið er svosem ekki frásögufærandi fyrir utan herbergisfélaga minn sem var ansi skrautlegur. Þetta var stúlka frá Suður Afríku sem var komin til USA til að vera hérna í heil 2 ár. Hún var ofurspennt, enda byrjaði hún fyrsta morguninn á því að vekja mig kl.6, með háværri tónlist, undurfögrum söng sínum, sjónvarpinu og auðvitað kveikti hún ljósin. Þar sem við áttum ekki að mæta á námskeiðið fyrr en kl. hálf níu var ég ekkert of hress þarna um morguninn! Ég lét mig nú hafa þetta og hugsaði með mér að þetta hlyti nú að vera besta skinn, svo slæm gæti hún ekki verið. Við kynntumst svo aðeins meira eftir því sem leið á daginn og var ég farin að vona það besta fyriri utan eitt og eitt glappaskot.
     Svo var það síðasta kvöldið okkar á námskeiðinu þegar við komum ekki heim úr skoðunarferðinni okkar um New York fyrr en kl. tólf. Þá dreif ég mig upp í rúm þar sem ég var orðin ansi þreitt eftir daginn. Herbergisfélagi minn var ekki á sama máli og ákvað að fara að hringja í foreldra sína, sem mér fannst bara gott mál. Hún fór því út úr herberginu á meðan ég reyndi að sofna. Eftir ekki svo langan tíma kom hún svo inn í herbergið aftur. Hún hélt greinilega að ég væri sofnuð og kveikti því á öllum ljósum, sjónvarpinu, talaði meira í símann og pakkaði niður í töskuna sína(sem hún by the way gerði á hverju einasta kvöldi áður en hún fór að sofa). Ég var nú ekki ánægð með þetta en ætlaði að láta mig hafa þetta í smá stund á meðan hún kláraði að pakka. Þegar um hálftími var liðinn var ég orðin svolítið pirruð eins og ég get orðið af og til og bað hana því að gjöra svo vel að slökkva ljósin og kannski á sjónvarpinu líka. Hún samþykkti það, en um korteri seinna þá kveikti hún aftur á ljósunum og sjónvarpinu. Þegar klukkan var orðin tvö var ég orðin svolítið mikið pirraðri og bað hana ekki svo góðlátlega að slökkva og drífa sig að sofa þar sem við áttum að vakna mjög snemma daginn eftir. Eftir þetta þorði litla greyið ekki að yrða á mig það sem eftir var námskeiðsins, nema um korteri áður en að við fórum af hótelinu eftir að námskeiðið var búið þegar hún byrjaði að sýna mér myndir í símanum sínum sem hún hafði tekð af sér þegar hún var í sturtu!
    Ég var því nokkuð fegin þegar ég gekk útaf hótelinu og hélt af stað til hostfjölskyldunnar minnar. Annars var þetta bara nokkuð skemmtilegur tími þar sem ég kynntist frábærum stelpum, m.a. frá Kóreu, Kólumbíu og Finnlandi, og auðvitað fór til New York eins ég nefndi hérna nokkrum sinnum áður.  
    Annars hefur fyrsti dagurinn hjá fjölskyldunni bara verið mjög góður það sem af er og Hugo, strákurinn sem ég á að passa er æðislegur. Segi ykkur svo meira frá lífinu og fjölskyldunni hérna fljótlega

Íris